توبه کتاب مقدسی چیست؟
با تمام وجود به سوی خدا بازگردیم
توبه یکی از پیامهای اصلی کتاب مقدس است، اما در عین حال یکی از پیامهایی است که بیشترین سوءتفاهم در مورد آن وجود دارد.
بعضی افراد فکر میکنند توبه به معنای احساس شرم، سرزنش خود یا طلب بخشش مکرر از خداوند است. برخی دیگر معتقدند که توبه کردهاند زیرا در یک جلسه گریه کردهاند یا برای لحظهای عمیقاً متأثر شدهاند.
توبه کتاب مقدسی بسیار عمیقتر و بسیار امیدوارکنندهتر است. این دعوت خداست تا تشخیص دهیم که از کجا از او دور شدهایم، از هر آنچه روح او را غمگین میکند، روی بگردانیم و از طریق عیسی مسیح به مشارکت با او بازگردیم.
یوئیل نبی فراخوان خدا را اینگونه ثبت میکند:
«با این حال، حتی اکنون،» خداوند میگوید، «با تمام قلب خود، و با روزه، گریه و ماتم، به سوی من بازگردید؛ و دل خود را چاک کنید، نه فقط جامههایتان را.» - یوئیل ۲:۱۲-۱۳
خداوند به دنبال یک نمایش مذهبی ظاهری نبود. او قلبهای قومش را میخواست. او آنها را فرا میخواند تا صادقانه، کامل و بدون تأخیر بازگردند.
این قلب توبه کتاب مقدسی است.
توبه کتاب مقدسی به چه معناست؟
توبه کتاب مقدسی، بازگشتی از صمیم قلب به سوی خداست که تغییر واقعی در قلب، جهت و رفتار ایجاد میکند.
توبه شامل اعتراف است، اما چیزی فراتر از پذیرفتن اینکه کار اشتباهی انجام دادهایم است. ممکن است شامل غم و اندوه باشد، اما چیزی فراتر از احساس عاطفی است. ممکن است مستلزم طلب بخشش باشد، اما چیزی فراتر از به زبان آوردن کلمات درست است.
توبه واقعی زمانی آغاز میشود که ما با خدا در مورد گناه خود موافق باشیم. ما از دفاع از آن، توجیه آن، کوچک شمردن آن یا سرزنش شخص دیگری دست برمیداریم. ما از آنچه اشتباه است روی برمیگردانیم و با تسلیم و اطاعت به سوی خدا باز میگردیم.
اشعیا این چرخش را به روشنی توصیف میکند:
«شریر راه خود را و گناهکار افکار خود را ترک کند؛ و به سوی خداوند بازگردد، و او بر او رحم خواهد کرد.» — اشعیا ۵۵:۷
مقصد توبه صرفاً رفتار بهتر نیست. مقصد، عیسی.
ما توبه میکنیم زیرا گناه به مشارکت با او آسیب میرساند. ما بازمیگردیم زیرا او زندگی ما، عشق اول ما و بزرگترین پاداش ماست.
به ۲۱ روز تقدیس بپیوندید
به پیروان عیسی در سراسر جهان برای ۲۱ روز توبه، دعا، وحدت و تقدیس. ثبت نام رایگان است و به شما امکان دسترسی فوری به راهنمای کامل ۲۱ روزه و منابع کتاب مقدس موجود ما را میدهد.
توبه در قلب انجیل قرار دارد
یحیی تعمید دهنده با اعلام این جمله، راه را برای عیسی آماده کرد:
«توبه کنید، زیرا پادشاهی آسمان نزدیک است.»—متی ۳:۲
عیسی خدمت عمومی خود را با همین فراخوان آغاز کرد:
«وقت تمام شد و پادشاهی خدا نزدیک است؛ توبه کنید و به انجیل ایمان آورید.»—مرقس ۱:۱۵
عیسی پس از رستاخیزش فرمود که توبه برای آمرزش گناهان باید به نام او به همه ملتها اعلام شود (لوقا ۲۴: ۴۶-۴۷).
پطرس بعداً موعظه کرد:
«توبه کنید و بازگشت کنید تا گناهانتان پاک شود، تا اوقات تجدید قوا از حضور خداوند فرا رسد.»—اعمال رسولان ۳:۱۹
پولس همچنین شهادت داد که مردم باید «توبه کنند و به سوی خدا بازگردند و اعمالی مطابق توبه انجام دهند» (اعمال رسولان ۲۶:۲۰).
بنابراین توبه برای مسیحیان بسیار جدی، آموزهای فرعی نیست. بلکه در کانون انجیل قرار دارد.
ما را از گناه دور کرده و به سوی پادشاهی خدا هدایت میکند. راه را برای بخشش، احیای مشارکت و تجدید قوا از حضور خداوند میگشاید.
دعوت به توبه خبر بدی نیست. این دعوتی است برای پشت سر گذاشتن آنچه مرگ را به بار میآورد و بازگشت به سوی کسی که زندگی میبخشد.
توبه چیزی بیش از احساس پشیمانی است
ممکن است فرد در مورد اتفاقی که افتاده احساس بدی داشته باشد و هنوز واقعاً توبه نکند.
گاهی اوقات ما به خاطر اینکه گیر افتادهایم، به خاطر اینکه کسی از ما ناامید شده است، یا به خاطر اینکه انتخابهای ما عواقب دردناکی به بار آوردهاند، احساس پشیمانی میکنیم. ممکن است برای آنچه از دست دادهایم سوگواری کنیم، بدون اینکه از اینکه گناه ما چگونه بر خدا تأثیر گذاشته و به دیگران آسیب رسانده است، غمگین باشیم.
این نوع اندوه ممکن است صادقانه باشد، اما همیشه باعث تغییر نمیشود.
پولس بین غم دنیوی و غم الهی تمایز قائل میشود:
«زیرا غمی که مطابق خواست خداست، توبهای بدون پشیمانی به بار میآورد که به نجات میانجامد، اما غم دنیوی، مرگ به بار میآورد.»—۲قرنتیان ۷:۱۰
غم و اندوه دنیوی همچنان بر خودمان متمرکز است. این غم و اندوه بر خجالت، مجازات، آبرو، فقدان یا ناراحتی متمرکز است.
اندوه الهی، گناه را از دیدگاه خدا میبیند. این اندوه اذعان میکند که گناه، روح او را محزون میکند، به رفاقت با او آسیب میرساند، به افرادی که او دوست دارد آسیب میرساند و مانع از آشکار شدن کامل شخصیت عیسی از طریق ما میشود.
داوود هنگام دعا این نوع غم و اندوه را ابراز کرد:
«به تو، تنها به تو، گناه کردهام و آنچه را که در نظر تو بد است، انجام دادهام.» - مزمور ۵۱:۴
غم الهی ما را در ناامیدی از خدا پنهان نمیکند، بلکه ما را با فروتنی به سوی او میکشاند.
واضحترین گواه توبه این نیست که در لحظه دعا چقدر احساس قوی داشتهایم، بلکه این است که آیا جهت ما پس از آن تغییر کرده است یا خیر.
پاره کردن قلب یعنی چه؟
در زمان یوئیل، مردم گاهی اوقات لباسهای خود را به عنوان ابراز غم، سوگواری یا توبه پاره میکردند. اما خدا به قوم خود گفت:
«دلت را بدرک، نه فقط جامهات را.»
میتوان جامه را پاره کرد، بیآنکه دلی پاره شود.
ما میتوانیم در یک جلسه توبه شرکت کنیم، گریه کنیم، به گناهانمان اعتراف کنیم، احساس پشیمانی کنیم و عمیقاً تحت تأثیر قرار بگیریم - اما چند روز بعد به همان نگرشها و عادات برگردیم. واکنش بیرونی واقعی بود، اما قلب اساساً تغییر نکرده بود.
عیسی در مورد تکریم خدا با لبهایمان در حالی که قلبهایمان از او دور است هشدار داد (متی ۱۵:۸). داوود میدانست که فداکاریهای ظاهری کافی نیستند:
«قربانیهای خدا، روحی شکسته است؛ خدایا، قلبی شکسته و پشیمان را خوار نخواهی شمرد.»—مزمور ۵۱:۱۷
وقتی قلب واقعاً پاره پاره شود، نمیتوانیم به راحتی به شرایط قبلی خود برگردیم.
این بدان معنا نیست که ما دیگر هرگز لغزش یا گناه نخواهیم کرد. بلکه به این معناست که گناه دیگر نمیتواند در درون ما به آرامی زندگی کند. وقتی سقوط میکنیم، مهربانی، محکومیت و غم وجود دارد. ما نمیتوانیم نسبت به آنچه کسی را که دوست داریم غمگین میکند، بیتفاوت بمانیم.
دلی شکسته میگوید:
«عیسی، من نمیتوانم از تو دور زندگی کنم. نمیتوانم با آنچه تو را به صلیب میخکوب کرد، کنار بیایم. من تو را بیشتر از این گناه، این آسایش، این عادت یا این بخش از دنیا میخواهم.»
دل کندن یعنی به خودمان اجازه دهیم وضعیت واقعیمان را ببینیم، به جای اینکه از آن روی برگردانیم.
ما باید صادقانه به رابطه خود با خدا نگاه کنیم. آیا عیسی واقعاً تمام قلب ما را در اختیار دارد؟ آیا ما او را بیشتر از سرگرمی، راحتی، پول، شهرت، جاه طلبی و چیزهای این دنیا دوست داریم؟
کتاب مقدس هشدار میدهد:
«دنیا و آنچه در دنیاست را دوست مدارید. اگر کسی دنیا را دوست دارد، محبت پدر در او نیست.»—اول یوحنا ۲:۱۵
ما همچنین باید صادقانه به خانههایمان نگاه کنیم. آیا ازدواج ما مسیح را منعکس میکند؟ آیا روابط ما با عشق، بخشش، احترام و فروتنی مشخص میشود؟ آیا فرزندان ما از طریق ما با حضور و شخصیت عیسی روبرو میشوند؟
ما باید صادقانه به کلیسا نگاه کنیم. آیا ما به عنوان یک بدن مقدس، دوست داشتنی و متحد که در کتاب مقدس توصیف شده است، زندگی میکنیم؟ یا اینکه بیدعا بودن، تفرقه، حسادت، رقابت، گناه جنسی، پولپرستی و دوستی با دنیا را به عنوان مسیحیت عادی پذیرفتهایم؟
یک قلب شکسته به سرعت از این سوالات روی برنمیگرداند. قلب آنقدر در برابر خدا میماند تا آنچه را که او احساس میکند، حس کند.
این تأکید بر دل کندن، به جای صرفاً نشان دادن یک واکنش بیرونی، مستقیماً از آموزههای شما در مورد یوئیل ۲ و بازگشت با تمام وجود به سوی خدا ناشی میشود.
از خدا بخواه دلت را نرم کند
شاید زمانی بوده که هرگز قلبت را سنگ توصیف نکرده باشی.
با این حال، یکی از نشانههای سنگدلی این است که میتوانیم گناه، رنج و نابودی معنوی را ببینیم، بدون اینکه عمیقاً تحت تأثیر قرار بگیریم.
ما میتوانیم گناه خود را بدون سوگواری برای اینکه چگونه خدا را غمگین میکند، تشخیص دهیم. میتوانیم وضعیت خانوادههایمان را بدون فریاد زدن برای ترمیم ببینیم. میتوانیم به رنجهای اطرافمان نگاه کنیم و به روز خود ادامه دهیم، گویی هیچ اتفاقی نیفتاده است.
خدا وعده داد:
«دلی تازه به شما خواهم داد و روحی تازه در اندرونتان خواهم نهاد؛ و دل سنگی را از پیکرتان دور کرده، دلی گوشتی به شما خواهم داد.» — حزقیال ۳۶:۲۶
یک قلب مهربان فقط متوجه نمیشود؛ بلکه احساس هم میکند.
چه چیزی قلب شما را عمیقاً میشکند؟ چه بیعدالتی، رنج یا وضعیت روحی شما را به گریه یا خشمی بجا میاندازد؟ این واکنشها ممکن است ناحیهای را نشان دهد که قلب شما هنوز در آن حساس است.
وقتی فکر کردن به چیزی دردناک میشود، فوراً روی برنگردان. در حضور خدا بمان. بگذار روحالقدس آنچه را که احساس میکند به تو نشان دهد. از او بخواه که دلسوزی عیسی را به تو عطا کند، کسی که جمعیت را دید و بر آنها دلسوزی کرد زیرا آنها مانند گوسفندان بدون چوپان پریشان و پراکنده بودند (متی ۹:۳۶).
یک قلب مهربان به دعای حقیقی منجر میشود. یک قلب مهربان به توبه واقعی منجر میشود. یک قلب مهربان نه تنها به این دلیل که میخواهیم شرایطمان بهبود یابد، بلکه به این دلیل که دیگر نمیتوانیم زندگی را بدون کمال نیت او بپذیریم، به جستجوی خدا میپردازد.
توبه با روبرو شدن با حقیقت آغاز میشود
ما نمیتوانیم از چیزی که از تشخیص آن امتناع میکنیم توبه کنیم. به همین دلیل است که توبه واقعی مستلزم صداقت است. ما باید از مقایسه خود با دیگران، دفاع از رفتار خود، سرزنش اطرافیانمان یا فرض اینکه هر پیامی در مورد توبه برای شخص دیگری در نظر گرفته شده است، دست برداریم.
عیسی به ما هشدار داد که به پر کاهی که در چشم دیگری است توجه نکنیم و از چوب توی چشم خودمان غافل نشویم (متی ۷: ۳-۵). وقتی درباره توبه میخوانیم، اولین فکری که نباید بکنیم این باشد که همسر، کشیش، کلیسا یا ملت ما باید آن را بشنوند.
اولین دعای ما باید این باشد:
«خداوندا، مرا تفتیش کن.»
داوود دعا کرد:
«ای خدا، مرا تفتیش کن و دل مرا بشناس؛ مرا بیازما و افکار پریشانم را بشناس؛ و ببین آیا در من راه بدی هست، و مرا به راه جاودانی هدایت فرما.» - مزمور ۱۳٩: ٢٣-٢۴
ما نمیتوانیم قلبهای خودمان را جستجو کنیم. ما به خداوند نیاز داریم تا آن را جستجو کند و با ما صحبت کند.
قبل از اینکه در جای دیگران بایستیم، ابتدا باید از گناهان خودمان توبه کنیم.
کلام خدا پیش از آنکه به پیامی تبدیل شود که برای دیگران به کار میبریم، باید به آینهای تبدیل شود (یعقوب ۱:۲۲-۲۵).
توبه به قلب میرسد
مزمور ۲۴ از کسانی که میتوانند از کوه خداوند بالا بروند، به عنوان افرادی با «دستهای پاک و قلبهای خالص» یاد میکند.
دستهای پاک به رفتار بیرونی ما - اعمال، کلمات، روابط، معاملات مالی و رفتار قابل مشاهده ما - اشاره دارند. یک قلب پاک به اعماق بیشتری نفوذ میکند. این شامل انگیزهها، آرزوها، افکار، قضاوتها، جاهطلبیها، تلخیها، حسادتها، غرور و عدم بخشش ما میشود.
عیسی گفت:
«زیرا از درون، از دل مردم، افکار پلید، اعمال نامشروع جنسی، دزدی، قتل، زنا، طمع، شرارت، فریب، رفتار ناشایست، حسادت، تهمت، غرور و حماقت سرچشمه میگیرد.»—مرقس ۷:۲۱-۲۲
ممکن است از رسوایی آشکار اجتناب کنیم و در عین حال غرور خود را حفظ کنیم. ممکن است در کلیسا حاضر شویم و از بخشیدن امتناع کنیم. ممکن است در مورد احیای روحانی صحبت کنیم، در حالی که نسبت به خدمت دیگری حسادت ورزیم. ممکن است در ملاء عام عبادت کنیم، در حالی که در خلوت عاشق شهرت، پول، آسایش یا تأیید مردم باشیم.
توبه کتاب مقدس نه تنها موارد زیر را میطلبد:
«چه کار اشتباهی انجام دادهام؟»
همچنین میپرسد:
«اجازه دادم چه چیزی در قلبم زندگی کند؟»
خداوند حقیقت را در اعماق وجودش میخواهد (مزمور ۵۱:۶).
توبه واقعی ثمر میدهد
یحیی تعمید دهنده گفت:
«پس ثمرهای مطابق توبه بیاورید.»—متی ۳:۸
توبه از قلب شروع میشود، اما در نهایت آشکار میشود.
وقتی واقعاً توبه میکنیم، شروع به انتخابهای متفاوتی میکنیم. شاید لازم باشد از کسی بخواهیم ما را ببخشد، کسی را که به ما آسیب رسانده ببخشد، دروغی را اصلاح کند، آنچه را که از ما گرفته شده پس بدهد، به یک رابطه گناهآلود پایان دهد، نحوه استفاده از پول را تغییر دهد یا چیزی را که دائماً ما را به سمت سازش سوق میدهد، حذف کند.
زکی این را نشان داد وقتی که پیشنهاد داد تا به کسانی که از آنها کلاهبرداری کرده بود، غرامت بدهد. اعمال او رستگاری را به ارمغان نیاورد؛ آنها نشان دادند که ملاقات او با عیسی قلبش را تغییر داده است (لوقا ۱۹: ۸-۹).
این اعمال، بخشش را به ارمغان نمیآورند. عیسی مسیح بهای کامل بخشش ما را بر روی صلیب پرداخت. اعمال ما به سادگی نشان میدهد که یک تغییر واقعی در قلب و مسیر ما رخ داده است.
توبه به این معنی نیست که دیگر هرگز با مشکل مواجه نخواهیم شد. بلکه به این معنی است که دیگر با گناه آشتی نمیکنیم.
چگونه میتوانم توبه کنم؟
با حضور صادقانه در حضور خدا شروع کنید. زمانی را بدون حواسپرتی اختصاص دهید و از روحالقدس دعوت کنید تا قلب شما را جستجو کند.
در این مورد عجله نکن. در مقابل او بمان و از او بخواه که به تو نشان دهد کجای زندگیت منعکس کننده قلب، کلام یا نیت او نیست.
وقتی او چیزی را آشکار میکند، آن را به وضوح بیان کنید. پشت یک دعای کلی مانند «تمام اشتباهات مرا ببخش» پنهان نشوید. کتاب مقدس میگوید:
«کسی که گناهان خود را پنهان کند، کامیاب نخواهد شد، اما کسی که آنها را اعتراف کند و ترک نماید، رحمت خواهد یافت.» — امثال ۲۸:۱۳
با خدا به طور خاص در مورد غرور، تلخی، نادرستی، شهوت، حسادت، جاهطلبی خودخواهانه، بیدعا بودن، عشق به دنیا یا نافرمانی که او آشکار میکند، موافق باشید. بخششی را که عیسی از طریق صلیب خریداری کرده است، بپذیرید. سعی نکنید تاوان گناه خود را از طریق شرم یا خودتنبیهی بپردازید.
«اگر به گناهان خود اعتراف کنیم، او امین و عادل است، تا گناهان ما را بیامرزد و ما را از هر ناراستی پاک سازد.»—اول یوحنا ۱:۹
سپس از آنچه اشتباه است روی گردان شوید. آنچه را که باید حذف شود، حذف کنید، آنچه را که میتوان با مسئولیتپذیری درست کرد، اصلاح کنید، دیگران را ببخشید، در صورت لزوم طلب بخشش کنید و از آنچه خدا روشن کرده است، اطاعت کنید.
در نهایت، به سوی عیسی بازگردید. برای دعا، پرستش، مطالعهی کتاب مقدس و مشارکت آرام با او وقت بگذارید. توبه صرفاً به این دلیل که ما انجام کاری را متوقف کردهایم، کامل نیست. هدف آن بازگرداندن مشارکت صمیمانه با خداست.
امید شگفتانگیز توبه
توبه پایان امید نیست. این دروازهای به سوی بازسازی است. خداوند ما را به بازگشت فرا نمیخواند چون میخواهد ما را طرد کند. او ما را فرا میخواند چون میخواهد با ما همراه باشد.
یوئیل او را اینگونه توصیف میکند:
«بخشنده و مهربان، دیرخشم، و سرشار از رحمت.»—یوئیل ۲:۱۳
هوشع نیز همین دعوت را میکند:
«بیایید به سوی خداوند بازگردیم. زیرا او ما را دریده است، اما ما را شفا خواهد داد. او ما را زخمی کرده است، اما ما را پانسمان خواهد کرد.» - هوشع ۶:۱
وقتی توبه میکنیم، خدا ما را میبخشد، پاک میکند، ترمیم میکند، گرسنگی معنوی را تجدید میکند، قلبهای سخت را نرم میکند و از حضور خود طراوت و تازگی میآورد. قلب توبه، شکست ما نیست. قلب توبه، رحمت خداست.
دعای توبه
عیسی، من صادقانه و فروتنانه به حضور تو میآیم. قلبم را جستجو کن و هر چیزی را که بهانه کردهام، پنهان کردهام، کوچک شمردهام یا در تشخیص آن کوتاهی کردهام، آشکار کن. قلبم را دوباره نرم کن. کمکم کن تا گناهم را همانطور که تو میبینی ببینم و آنچه را که تو در مورد زندگیام، خانوادهام، کلیسای تو و کسانی که رنج میبرند، احساس میکنم. نمیخواهم صرفاً لباسهایم را پاره کنم یا یک واکنش عاطفی موقت داشته باشم. به من فیض عطا کن تا قلبم را پاره کنم. چنان تغییر عمیق و واقعی در درونم ایجاد کن که نتوانم به راحتی به آنچه تو را غمگین کرده است، برگردم. آنچه را که تو آشکار کردهای اعتراف میکنم و بخشش و پاکی را که تو از طریق صلیب برای من خریدهای، دریافت میکنم. به من فیض عطا کن تا هر تغییر لازم را انجام دهم. به من نشان بده چه کسی را باید ببخشم، از چه کسی باید طلب بخشش کنم، چه چیزی را باید حذف کنم و چه چیزی را باید اطاعت کنم. عشق اولم را به من بازگردان. قلبی پاک در من بیافرین و روحی استوار در درونم تازه کن (مزمور ۵۱:۱۰). بگذار زندگی من عشق، تقدس، فروتنی و حقیقت تو را آشکار کند. من به سوی تو، عیسی، بازمیگردم. تو زندگی من، سهم من و بزرگترین پاداش من هستی. آمین.
به ۲۱ روز تقدیس جهانی بپیوندید
به پیروان عیسی در سراسر جهان برای ۲۱ روز توبه، دعا، وحدت و تقدیس، از ۱۱ سپتامبر تا ۱ اکتبر ۲۰۲۶،.
ادامه یادگیری
تقدیس کتاب مقدسی چیست؟
بفهمید که اختصاص دادن زندگی خود به خدا و تسلیم کردن هر زمینهای به رهبری عیسی به چه معناست.
روزه کتاب مقدس: چرا مسیحیان روزه میگیرند
هدف معنوی روزهداری و چگونگی تقویت دعا، فروتنی، توبه و اشتیاق به خدا را کشف کنید.
