هفته دوم - آمادگی برای تقدیس
بهروزرسانیشده: ۲۶ آگوست
آمادگی برای تقدیس - هفته دوم
روز هشتم - بخشش کتاب مقدسی چیست و چگونه میتوان بخشید
قبل از اینکه از گناهان دیگر خود توبه کنیم، کتاب مقدس ما را ترغیب میکند که به گناهی که مانع بخشش ما میشود و شدیدترین عواقب را دارد، یعنی نبخشیدن،. وقتی از کلام خدا در اینجا اطاعت میکنیم، نه تنها اثرات مخرب آن را از بین میبریم، بلکه قلبهای خود را نیز برای عشق ورزیدن به دیگران و حتی بیشتر از آن، تجربه عشق خدا به روشهای عمیقتر از همیشه، باز میکنیم. تا زمانی که نبخشیم، توبه، عبادت و حتی شفاعت ما نمیتواند قدرت یا اثربخشی مورد نظر خدا را داشته باشد.
لوقا ۶:۳۷ - «ببخشید، تا بخشیده شوید»
افسسیان ۴:۲۶–۲۷ - «خشمگین باشید و گناه نکنید؛ نگذارید خشم شما [گناه] غروب کند و به شیطان [جا/جای پایی] ندهید.» (در داخل پرانتز، کلماتی از نسخههای دیگر کتاب مقدس.)
افسسیان ۴:۳۱-۳۲ - «هرگونه تلخی، خشم، غضب، فریاد، بدگویی و هرگونه کینهتوزی را از خود دور کنید. با یکدیگر مهربان باشید، دلسوز باشید و یکدیگر را ببخشید، همانطور که خدا در مسیح شما را بخشیده است.»
کتاب مقدس تعلیم میدهد که خشم، رنجش و نبخشیدنِ حلنشده ، به دشمن جایگاه/جای پایی در زندگی ما میدهد (افسسیان ۴:۲۷).
در دعای ربانی، عیسی به ما میآموزد که دعا کنیم:
متی ۶:۱۲ «بدهیهای ما را ببخش، چنانکه ما نیز بدهکاران خود را بخشیدهایم.»
و بلافاصله تأکید میکند:
متی ۶:۱۴-۱۵ «زیرا اگر خطاهای دیگران را ببخشید، پدر آسمانی شما نیز شما را خواهد بخشید، اما اگر خطاهای دیگران را نبخشید، پدر شما نیز خطاهای شما را نخواهد بخشید.»
نکته اصلی: تجربه ما از بخشش پدر به طور جداییناپذیری با تمایل ما به بخشیدن دیگران گره خورده است. حتی گفته نمیشود که گناه جنسی یا قتل، مانند نبخشیدن، مانع بخشش ما میشود - از نظر عواقب آن در ما (به متی ۶: ۱۴-۱۵ مراجعه کنید). بسیاری از اوقات احساسات ما فروکش میکند و فرض میکنیم که بخشیدهایم؛ اما اگر آنطور که کتاب مقدس میگوید نبخشیم، اغلب واقعاً از صمیم قلب نبخشیدهایم.
مَثَل عیسی از بندهی بیگذشت (متی ۱۸:۲۱-۳۵)
پطرس پرسید: «خداوندا، چند بار برادرم به من گناه میکند و من او را میبخشم؟ حتی هفت بار؟» عیسی پاسخ داد: «به تو نمیگویم هفت بار، بلکه هفتاد و هفت بار.»
سپس عیسی مَثَلی گفت:
(آیات ۲۳-۲۷) پادشاهی بدهی نجومی و غیرقابل پرداخت خدمتکارش را بخشید.
(آیات ۲۸-۳۰) همان بنده در مقایسه از بخشیدن بدهی کوچک خودداری میکند.
(آیات ۳۱-۳۴) پادشاه خشمگین میشود و آن خدمتکار بیرحم را به زندانبانان تحویل میدهد.
(آیه ۳۵) عیسی در پایان میگوید: «اگر برادر خود را از دل نبخشید، پدر آسمانی من نیز با هر یک از شما چنین خواهد کرد.»
خداوند بدهی غیرقابل پرداخت ما را بخشیده است - بنابراین ما باید دیگران را آزادانه و هر زمان که لازم باشد ببخشیم. این تمثیل همچنین نشان میدهد که وقتی از بخشیدن از صمیم قلب خودداری میکنیم، خود را در معرض عذاب قرار میدهیم - به دشمن حق میدهیم تا ما را آزار دهد - تا زمانی که ببخشیم.
بخشیدن «از صمیم قلب» به چه معناست؟
بخشیدن از صمیم قلب یک احساس نیست. بلکه یک تصمیم آگاهانه برای اطاعت از خدا با بخشیدن گناهان خاص است. در اینجا نحوهی الگوبرداری عیسی از این موضوع آمده است:
۱) تخلف را به طور کامل در نظر بگیرید
آن را به طور خاص نام ببرید (آنچه گفته شد/انجام شد/نگفته شد/انجام نشد). پادشاه گزارشهای دقیق را بررسی کرد - ما نیز، آشکارا در برابر خدا، چنین میکنیم.
۲) میزان بدهی را تشخیص دهید
اشتباه را کوچک نشمارید. شما نمیتوانید یک بدهی میلیون دلاری را طوری ببخشید که انگار ده دلار بوده است. فقدان را بپذیرید و بدانید که فرد خطاکار واقعاً نمیتواند آن را "جبران کند". انتظارات (حتی عذرخواهی) را کنار بگذارید. به عیسی مسیح اعتماد کنید تا آنچه را که از دست رفته است، بازگرداند.
متی ۱۸:۲۷ - «و ارباب آن غلام از روی ترحم او را آزاد کرد و قرضش را بخشید.»
رومیان ۸:۲۸ - «ما میدانیم که برای کسانی که خدا را دوست دارند، همه چیز برای خیریت آنها با هم در کار است...»
یوئیل ۲:۲۵ - «سالهایی را که ملخهای مهاجم خوردهاند، به شما بازخواهم گرداند...»
اشعیا ۶۱:۳ - «... تا به جای خاکستر، سرپوشی زیبا به ایشان بدهم، و به جای سوگواری، روغن شادی...»
۳) ببخشید، بدهی را لغو کنید، ضرر را بپذیرید و برکت دهید
عدالت بر روی صلیب اجرا شد (اشعیا ۵۳:۵). همانطور که ما میبخشیم و برکت میدهیم، با قلب خدا نسبت به آنها همسو میشویم و برای کار او در هر دوی ما جایی باز میکنیم. اکنون میتوانیم بگوییم: «من میبخشم و بدهی را لغو میکنم زیرا عیسی گناهان آنها - و من - را به طور کامل پرداخت کرد.»
یوحنا ۲۰:۲۳ - «اگر گناهان کسی را ببخشید، او بخشیده میشود...»
رومیان ۱۲:۱۴ - «برای کسانی که به شما آزار میرسانند، برکت بطلبید؛ آنها را برکت دهید و لعن نکنید.»
ایوب ۴۲:۱۰ - «و خداوند بخت ایوب را به او بازگرداند، هنگامی که برای دوستانش دعا کرد...»
۴) از خشم، احساسات منفی مرتبط با آن و دروغهایی که باور کردهاید، دست بکشید
از آنجا که عیسی خشم گناه را بر خود گرفت، من خشم خود را کنار میگذارم و عشق را انتخاب میکنم. من برای شخص ارزش قائلم و نه برای گناه. من از هر احساس وابستهای (مثلاً طرد شدن، ترس، تلخی، افسردگی) دست میکشم و هر دروغی را با حقیقت برگرفته از کلام خدا جایگزین میکنم.
بسیاری از اوقات، ریشههای احساسات منفی ما - افسردگی، اضطراب، ترس و موارد دیگر - از نبخشیدن زخم گذشته یا رویداد آسیبزایی که از آن دست نکشیدهایم، ناشی میشود. «مراقب باشید که ریشه تلخی جوانه نزند و دردسر ایجاد نکند، و بسیاری به وسیله آن آلوده نشوند» (عبرانیان ۱۲:۱۵).
وقتی به طور خاص میبخشیم، درخت و ریشههای عواقب نبخشیدن را از بین میبریم. گاهی اوقات «میوه» افتاده، درختان دیگری را کاشته است (دژهایی مانند طرد شدن یا ترس). هر احساسی را به طور خاص کنار بگذارید و آن را به عیسی بسپارید زیرا او قبلاً آن را گرفته است.
بخشش چه چیزی نیست؟
بخشش به معنای انکار یا توجیه خطا نیست.
بخشش، سلب مسئولیت در برابر خدا یا قانون مدنی نیست.
بخشش همیشه به معنای آشتی نیست. آشتی به شخص مقابل و شرایط بستگی دارد و ممکن است برای بازسازی اعتماد به زمان نیاز باشد.
نتایج بخشش
محافظت خدا دوباره برقرار میشود.
خدا تو را میبخشد؛ سپر پارسایی تو در برابر دشمن میایستد. دشمن حق هرگونه حملهای را از دست میدهد (دژها شکسته میشوند؛ درها بسته میشوند).
رهایی از عذاب.
ارواح شیطانی که از آن زمین سوءاستفاده کردند باید آنجا را ترک کنند؛ صلح و عشق جایگزین آشفتگیهای قبلی خواهد شد.
شفا جریان دارد.
عیسی بر آن ناحیه از روح حکومت میکند؛ شفای عاطفی - و اغلب جسمی - میتواند آشکار شود.
آسمانها را بر خانوادهها و جوامع بگشا.
شهادتهای بیشماری از ازدواجها، خانوادهها و کل زندگیها وجود دارد که وقتی مردم بخشش را از صمیم قلب تمرین میکردند - به خصوص وقتی که تمام خانوادهها با هم این کار را انجام میدادند - متحول شدهاند. بخشش میتواند موانع سازمانی را از بین ببرد و برکت را بر محلهها، شهرها و ملتها جاری کند.
دعای بدون مانع.
این گناهان دیگر مانع از استجابت دعاهای ما نمیشوند.
آیات دیگری در مورد بخشش:
متی ۵:۴۴؛ ۶:۱۲-۱۵؛ ۱۸:۲۱-۳۵ لوقا ۶:۳۷؛ ۱۱:۴؛ ۲۳:۳۴ غلاطیان ۵:۱۹-۲۰ افسسیان ۴:۲۶-۲۷؛ ۴:۳۱-۳۲ کولسیان ۳:۸؛ ۳:۱۳ اول یوحنا ۳:۱۰؛ ۴:۲۰-۲۱
آن را اعمال کنید
زمانی را برای خلوت با پدر آسمانی خود اختصاص دهید. از خدا بخواهید کسی را که بیشترین آسیب را به شما رسانده است (شاید از دوران کودکیتان) به شما نشان دهد. (برای تصمیمگیری در مورد نیاز به بخشش، به احساسات فعلی خود تکیه نکنید؛ اگر روحالقدس آن را به ذهن آورد، آن را بهطور خاص ببخشید و چهار مرحله بالا را طی کنید.)
کارهای خاصی را که آن شخص انجام داده و به شما آسیب رسانده یا عواقب منفی ایجاد کرده است، بنویسید.
با گفتن آن با صدای بلند، آن شخص را ببخشید (دشمن سعی میکند از گناه اعتراف نشده به عنوان دلیلی برای متهم کردن ما استفاده کند). بنابراین ما با انکار و بخشش واضح و شفاهی پاسخ میدهیم. به طور خاص برای هر گناه ببخشید. (به محض اینکه چیزی به ذهنتان خطور کرد، سعی نکنید ارزیابی کنید که آیا قبلاً بخشیدهاید یا نه. اگر روح القدس به یاد شما آورد، احتمالاً هنوز هم باید ببخشید. شاید قبلاً احساسات را انکار نکردهاید یا به طور خاص نبخشیدهاید.)
با صدای بلند هرگونه تلخی، خشم، رنجش، ترس، طرد شدن یا سایر احساسات دردناک مرتبط با آن زخمها را انکار کنید.
از خدا بخواهید هر ترس و دروغی را که به خاطر اتفاقی که افتاده به آن اعتقاد داشتهاید، آشکار کند. از آن ترسها و دروغها دست بکشید.
در روزهای بعدی این دوره آمادگی برای تقدیس، شما را در بخشش افراد دیگر در زندگیتان راهنمایی خواهیم کرد. اگر افراد یا رویدادهای دیگری را بین امروز و فردا به خاطر دارید، توصیه میکنیم آنها را بنویسید.
روز نهم - بخشش ادامه دارد
بخشش ادامه دارد
در طول این هفته، ما به بخشیدن عمدی افرادی که به ما آسیب رساندهاند ادامه خواهیم داد. عیسی به ما آموخت که دیگران را ببخشیم، همانطور که بخشیده شدهایم، و بخشش اغلب چیزی است که باید بارها و بارها انتخاب کنیم، زیرا خداوند افراد، خاطرات و زخمهای خاصی را به ما نشان میدهد.
پدرت را ببخش
امروز، به طور خاص روی رابطهتان با پدرتان تمرکز کنید. در زیر برخی از «انواع» رایج پدران آورده شده است. هر فرد و هر پدری متفاوت است و هیچ پدری ممکن است کاملاً در یک دسته قرار نگیرد. با این حال، بر اساس اعمالش - یا گاهی اوقات عدم عملش - یک پدر ممکن است ویژگیهای یک یا چند نوع از انواع زیر را منعکس کند. شناخت این الگوها به معنای برچسب زدن یا محکوم کردن پدرانمان نیست، بلکه به معنای درک این است که چگونه تجربیات ما با آنها ممکن است بر نحوه نگاه ما به خودمان، روابط و حتی خدا به عنوان پدر آسمانیمان تأثیر گذاشته باشد.
انواع پدران
۱. پدر اقتدارگرا
پدر مستبد بر اطاعت و انضباط تأکید میکند اما محبت عاطفی یا صمیمیت کمی به فرزندان خود میدهد. فرزندان او ممکن است احساس کنند که رابطهشان اساساً بر اساس رفتار صحیح آنهاست، نه اینکه بدانند مورد عشق و پذیرش قرار میگیرند. این میتواند تصویر آنها از خدا را تحریف کند و باعث شود پدر آسمانی خود را به عنوان فردی خشن ببینند که منتظر است آنها اشتباه کنند تا او آنها را مجازات کند، نه به عنوان پدری مهربان که خواهان رابطهای نزدیک با آنهاست.
۲. پدر بدرفتار
پدر بدرفتار از طریق خشم، تنبیه شدید، کلمات آزاردهنده، آزار عاطفی یا جسمی و در برخی موارد آزار جنسی به فرزندان خود آسیب میرساند. این تجربیات میتواند عمیقاً بر احساس ارزش و توانایی کودک در اعتماد به دیگران تأثیر بگذارد و باعث شود احساس طرد شدن، مورد سوءاستفاده قرار گرفتن یا دوست داشته نشدن کنند. در نتیجه، آنها ممکن است برای اعتماد به خدا یا باور اینکه پدر آسمانیشان واقعاً برای آنها ارزش قائل است، آنها را دوست دارد و بهترینها را برای آنها میخواهد، دچار مشکل شوند.
۳. پدر دور یا منفعل
پدرِ دور یا منفعل ممکن است از نظر مادی خانوادهاش را تأمین کند و حتی فرزندانش را دوست داشته باشد، اما به ندرت ابراز محبت میکند، قلبش را باز میکند یا شخصاً در زندگی روزمره آنها درگیر میشود. فرزندان او ممکن است بدون تأیید، تشویق، راهنمایی و حمایت عاطفی مورد نیازشان بزرگ شوند. این میتواند باور اینکه خدا میخواهد در هر بخش از زندگی آنها دخالت داشته باشد را برای آنها دشوار کند. در عوض، ممکن است ناخودآگاه او را دور و بیتفاوت تصور کنند.
۴. پدرِ متهمکننده
پدر سرزنشگر دائماً بر اشتباهات، نقاط ضعف و شکستها تمرکز میکند در حالی که تحسین، تأیید یا تشویق کمی ارائه میدهد. فرزندان او میتوانند با این احساس بزرگ شوند که هیچ کاری که انجام میدهند هرگز به اندازه کافی خوب نیست و باید دائماً برای جلب تأیید تلاش کنند. این میتواند باعث شود که آنها خدا را نیز به همان شکل ببینند - دائماً از آنها ناامید یا عصبانی - و دریافت عشق و پذیرش بیقید و شرط او را برایشان دشوار کند.
۵. پدر غایب از نظر فیزیکی
پدری که از نظر فیزیکی غایب است، ممکن است به دلیل مرگ، طلاق، کار، ترک شدن یا صرفاً به این دلیل که تصمیم گرفته در زندگی فرزندش مشارکت نداشته باشد، غایب باشد. دلیل هرچه باشد، کودک ممکن است احساس ترک شدن، طرد شدن، خشم یا ناخواسته بودن را تجربه کند. این میتواند بر درک آنها از خدای پدر تأثیر بگذارد و او را دور، بیعلاقه یا غیرقابل اعتماد جلوه دهد و اعتماد به حضور، محبت و حضور شخصی او در زندگیشان را برای آنها دشوارتر کند.
آن را اعمال کنید
امروز، به طور خاص بر رابطه خود با پدرتان تمرکز کنید. از روح القدس بخواهید تا نحوه اعمال یا عدم اعمال بر شما را به خاطرتان بیاورد. انواع مختلف پدر را در بالا در نظر بگیرید و هر ویژگیای را که تجربه شما را توصیف میکند، شناسایی کنید - نه برای محکوم کردن یا قضاوت پدرتان، بلکه برای تشخیص زخمهایی که ممکن است هنوز نیاز به التیام داشته باشند.
کارهای خاصی را که پدرتان انجام داده، گفته، انجام نداده یا نگفته و شما را ناراحت کرده است، بنویسید. سپس:
او را به طور خاص برای هر موردی که یادداشت کردهاید ببخشید . از گفتن فقط «پدرم را به خاطر همه چیز میبخشم» خودداری کنید. هنگام بخشش، وقایع خاص را نام ببرید.
او را به خاطر آنچه که فکر میکنی به تو بدهکار بوده ببخش- عشق، محبت، محافظت، تشویق، حضور، تأیید، توجه یا هر چیز دیگری که به آن نیاز داشتی اما دریافت نکردی.
احساسات دردناک مرتبط با آن تجربیات، مانند خشم، تلخی، طرد شدن، رها شدن، ترس، شرم یا رنجش را کنار بگذارید.
از خدا بخواهید هر دروغی را که به دلیل آن تجربیات به آن اعتقاد پیدا کردهاید - در مورد خودتان، ارزشتان، روابطتان یا خدا به عنوان پدرتان - آشکار کند. از این دروغها دست بردارید و از او بخواهید که آنها را با حقیقت خود جایگزین کند.
در نهایت، از خدا بخواهید که از طریق کلمات، نگرشها، قضاوتها، بیآبرویی، تلخی، نفرت یا سایر واکنشهایتان، به شما نشان دهد که در رابطهتان با پدرتان کجا گناه کردهاید . به هر یک از آنها به طور خاص اعتراف کنید و از خدا بخواهید که شما را ببخشد و پاک کند.
روز دهم - توبه کتاب مقدسی چیست؟
توبه یکی از پیامهای اصلی کتاب مقدس است، اما در عین حال یکی از پیامهایی است که بیشترین سوءتفاهم در مورد آن وجود دارد.
بعضی افراد فکر میکنند توبه به معنای احساس شرم، سرزنش خود یا طلب بخشش مکرر از خداوند است. برخی دیگر معتقدند که توبه کردهاند زیرا در یک جلسه گریه کردهاند یا برای لحظهای عمیقاً متأثر شدهاند.
توبه کتاب مقدسی بسیار عمیقتر و بسیار امیدوارکنندهتر است. این دعوت خداست تا تشخیص دهیم که از کجا از او دور شدهایم، از هر آنچه روح او را غمگین میکند، روی بگردانیم و از طریق عیسی مسیح به مشارکت با او بازگردیم.
یوئیل نبی فراخوان خدا را اینگونه ثبت میکند:
«با این حال، حتی اکنون،» خداوند میگوید، «با تمام قلب خود، و با روزه، گریه و ماتم، به سوی من بازگردید؛ و دل خود را چاک کنید، نه فقط جامههایتان را.» - یوئیل ۲:۱۲-۱۳
خداوند به دنبال یک نمایش مذهبی ظاهری نبود. او قلبهای قومش را میخواست. او آنها را فرا میخواند تا صادقانه، کامل و بدون تأخیر بازگردند.
این قلب توبه کتاب مقدسی است.
توبه کتاب مقدسی به چه معناست؟
توبه کتاب مقدسی، بازگشتی از صمیم قلب به سوی خداست که تغییر واقعی در قلب، جهت و رفتار ایجاد میکند.
توبه شامل اعتراف است، اما چیزی فراتر از پذیرفتن اینکه کار اشتباهی انجام دادهایم است. ممکن است شامل غم و اندوه باشد، اما چیزی فراتر از احساس عاطفی است. ممکن است مستلزم طلب بخشش باشد، اما چیزی فراتر از به زبان آوردن کلمات درست است.
توبه واقعی زمانی آغاز میشود که ما با خدا در مورد گناه خود موافق باشیم. ما از دفاع از آن، توجیه آن، کوچک شمردن آن یا سرزنش شخص دیگری دست برمیداریم. ما از آنچه اشتباه است روی برمیگردانیم و با تسلیم و اطاعت به سوی خدا باز میگردیم.
اشعیا این چرخش را به روشنی توصیف میکند:
«شریر راه خود را و گناهکار افکار خود را ترک کند؛ و به سوی خداوند بازگردد، و او بر او رحم خواهد کرد.» — اشعیا ۵۵:۷
مقصد توبه صرفاً رفتار بهتر نیست. مقصد، عیسی.
ما توبه میکنیم زیرا گناه به مشارکت با او آسیب میرساند. ما بازمیگردیم زیرا او زندگی ما، عشق اول ما و بزرگترین پاداش ماست.
رایگان عضو شوید و به تمام منابع دسترسی پیدا کنید
توبه در قلب انجیل قرار دارد
یحیی تعمید دهنده با اعلام این جمله، راه را برای عیسی آماده کرد:
«توبه کنید، زیرا پادشاهی آسمان نزدیک است.»—متی ۳:۲
عیسی خدمت عمومی خود را با همین فراخوان آغاز کرد:
«وقت تمام شد و پادشاهی خدا نزدیک است؛ توبه کنید و به انجیل ایمان آورید.»—مرقس ۱:۱۵
عیسی پس از رستاخیزش فرمود که توبه برای آمرزش گناهان باید به نام او به همه ملتها اعلام شود (لوقا ۲۴: ۴۶-۴۷).
پطرس بعداً موعظه کرد:
«توبه کنید و بازگشت کنید تا گناهانتان پاک شود، تا اوقات تجدید قوا از حضور خداوند فرا رسد.»—اعمال رسولان ۳:۱۹
پولس همچنین شهادت داد که مردم باید «توبه کنند و به سوی خدا بازگردند و اعمالی مطابق توبه انجام دهند» (اعمال رسولان ۲۶:۲۰).
بنابراین توبه برای مسیحیان بسیار جدی، آموزهای فرعی نیست. بلکه در کانون انجیل قرار دارد.
ما را از گناه دور کرده و به سوی پادشاهی خدا هدایت میکند. راه را برای بخشش، احیای مشارکت و تجدید قوا از حضور خداوند میگشاید.
دعوت به توبه خبر بدی نیست. این دعوتی است برای پشت سر گذاشتن آنچه مرگ را به بار میآورد و بازگشت به سوی کسی که زندگی میبخشد.
آن را اعمال کنید
امروز مادر و خواهر و برادرهایتان را ببخشید . به یاد داشته باشید که در بخشیدن هر اتفاق (یا کارهایی که احساس میکنید باید انجام میدادند اما انجام ندادند) خاص باشید و از احساسات منفی که احساس کردهاید دست بکشید. همچنین، از هرگونه دروغی که به دلیل آن اتفاقات در مورد خدا، خودتان یا در مورد زندگی به آن اعتقاد دارید، دست بکشید.
از خدا بخواهید آنچه را که نیاز به توبه دارد، آشکار کند. در حضور خداوند، زمانی را به آرامی سپری کنید و از روح القدس بخواهید هر گناه، نگرش، عادت، رابطه، الگوی فکری یا زمینه نافرمانی که او را غمگین میکند، به شما نشان دهد. به طور خاص آنچه را که او به شما نشان میدهد، بنویسید. آن را بهانه نکنید، کوچک نشمارید یا شخص دیگری را سرزنش نکنید. در مورد آن با خدا توافق کنید، به آن اعتراف کنید و از او طلب بخشش کنید.
برگردید و یک تغییر ملموس ایجاد کنید. برای هر چیزی که یادداشت کردهاید، بپرسید: «توبه واقعی در این زمینه چگونه است؟» یک عمل خاص را مشخص کنید که نشان دهنده تغییر جهت است - چیزی برای متوقف کردن، حذف کردن، اعتراف کردن، بازگرداندن، درست کردن یا شروع به اطاعت کردن. سپس، این هفته، شروع به عمل کردن بر اساس آنچه خدا به شما نشان میدهد، کنید. توبه فقط تشخیص اشتباه نیست؛ بلکه بازگشت از آن و بازگشت کامل به سوی عیسی است.
روز یازدهم - توبه چیزی بیش از احساس تاسف است
توبه چیزی بیش از احساس پشیمانی است
ممکن است فرد در مورد اتفاقی که افتاده احساس بدی داشته باشد و هنوز واقعاً توبه نکند.
گاهی اوقات ما به خاطر اینکه گیر افتادهایم، به خاطر اینکه کسی از ما ناامید شده است، یا به خاطر اینکه انتخابهای ما عواقب دردناکی به بار آوردهاند، احساس پشیمانی میکنیم. ممکن است برای آنچه از دست دادهایم سوگواری کنیم، بدون اینکه از اینکه گناه ما چگونه بر خدا تأثیر گذاشته و به دیگران آسیب رسانده است، غمگین باشیم.
این نوع اندوه ممکن است صادقانه باشد، اما همیشه باعث تغییر نمیشود.
پولس بین غم دنیوی و غم الهی تمایز قائل میشود:
«زیرا غمی که مطابق خواست خداست، توبهای بدون پشیمانی به بار میآورد که به نجات میانجامد، اما غم دنیوی، مرگ به بار میآورد.»—۲قرنتیان ۷:۱۰
غم و اندوه دنیوی همچنان بر خودمان متمرکز است. این غم و اندوه بر خجالت، مجازات، آبرو، فقدان یا ناراحتی متمرکز است.
اندوه الهی، گناه را از دیدگاه خدا میبیند. این اندوه اذعان میکند که گناه، روح او را محزون میکند، به رفاقت با او آسیب میرساند، به افرادی که او دوست دارد آسیب میرساند و مانع از آشکار شدن کامل شخصیت عیسی از طریق ما میشود.
داوود هنگام دعا این نوع غم و اندوه را ابراز کرد:
«به تو، تنها به تو، گناه کردهام و آنچه را که در نظر تو بد است، انجام دادهام.» - مزمور ۵۱:۴
غم الهی ما را در ناامیدی از خدا پنهان نمیکند، بلکه ما را با فروتنی به سوی او میکشاند.
واضحترین گواه توبه این نیست که در لحظه دعا چقدر احساس قوی داشتهایم، بلکه این است که آیا جهت ما پس از آن تغییر کرده است یا خیر.
پاره کردن قلب یعنی چه؟
در زمان یوئیل، مردم گاهی اوقات لباسهای خود را به عنوان ابراز غم، سوگواری یا توبه پاره میکردند. اما خدا به قوم خود گفت:
«دلت را بدرک، نه فقط جامهات را.»
میتوان جامه را پاره کرد، بیآنکه دلی پاره شود.
ما میتوانیم در یک جلسه توبه شرکت کنیم، گریه کنیم، به گناهانمان اعتراف کنیم، احساس پشیمانی کنیم و عمیقاً تحت تأثیر قرار بگیریم - اما چند روز بعد به همان نگرشها و عادات برگردیم. واکنش بیرونی واقعی بود، اما قلب اساساً تغییر نکرده بود.
عیسی در مورد تکریم خدا با لبهایمان در حالی که قلبهایمان از او دور است هشدار داد (متی ۱۵:۸). داوود میدانست که فداکاریهای ظاهری کافی نیستند:
«قربانیهای خدا، روحی شکسته است؛ خدایا، قلبی شکسته و پشیمان را خوار نخواهی شمرد.»—مزمور ۵۱:۱۷
وقتی قلب واقعاً پاره پاره شود، نمیتوانیم به راحتی به شرایط قبلی خود برگردیم.
این بدان معنا نیست که ما دیگر هرگز لغزش یا گناه نخواهیم کرد. بلکه به این معناست که گناه دیگر نمیتواند در درون ما به آرامی زندگی کند. وقتی سقوط میکنیم، مهربانی، محکومیت و غم وجود دارد. ما نمیتوانیم نسبت به آنچه کسی را که دوست داریم غمگین میکند، بیتفاوت بمانیم.
دلی شکسته میگوید:
«عیسی، من نمیتوانم از تو دور زندگی کنم. نمیتوانم با آنچه تو را به صلیب میخکوب کرد، کنار بیایم. من تو را بیشتر از این گناه، این آسایش، این عادت یا این بخش از دنیا میخواهم.»
دل کندن یعنی به خودمان اجازه دهیم وضعیت واقعیمان را ببینیم، به جای اینکه از آن روی برگردانیم.
ما باید صادقانه به رابطه خود با خدا نگاه کنیم. آیا عیسی واقعاً تمام قلب ما را در اختیار دارد؟ آیا ما او را بیشتر از سرگرمی، راحتی، پول، شهرت، جاه طلبی و چیزهای این دنیا دوست داریم؟
کتاب مقدس هشدار میدهد:
«دنیا و آنچه در دنیاست را دوست مدارید. اگر کسی دنیا را دوست دارد، محبت پدر در او نیست.»—اول یوحنا ۲:۱۵
ما همچنین باید صادقانه به خانههایمان نگاه کنیم. آیا ازدواج ما مسیح را منعکس میکند؟ آیا روابط ما با عشق، بخشش، احترام و فروتنی مشخص میشود؟ آیا فرزندان ما از طریق ما با حضور و شخصیت عیسی روبرو میشوند؟
ما باید صادقانه به کلیسا نگاه کنیم. آیا ما به عنوان یک بدن مقدس، دوست داشتنی و متحد که در کتاب مقدس توصیف شده است، زندگی میکنیم؟ یا اینکه بیدعا بودن، تفرقه، حسادت، رقابت، گناه جنسی، پولپرستی و دوستی با دنیا را به عنوان مسیحیت عادی پذیرفتهایم؟
یک قلب شکسته به سرعت از این سوالات روی برنمیگرداند. قلب آنقدر در برابر خدا میماند تا آنچه را که او احساس میکند، حس کند.
این تأکید بر دل کندن، به جای صرفاً نشان دادن یک واکنش بیرونی، مستقیماً از آموزههای شما در مورد یوئیل ۲ و بازگشت با تمام وجود به سوی خدا ناشی میشود.
آن را اعمال کنید
روابط عاشقانه گذشته را ببخشید. از خدا بخواهید روابط عاشقانه گذشته را به خاطرتان بیاورد. روشهای خاصی را که هر شخص به شما آسیب رسانده است، از جمله کارهایی که انجام داده، گفته، قول داده یا در انجام آنها کوتاهی کرده است، بنویسید. هر شخص را به طور خاص برای هر تخلف ببخشید و آنها را از آنچه که فکر میکنید به شما بدهکار هستند، رها کنید. از هرگونه تلخی، رنجش، طرد شدن، حسادت، شرم، ترس، وابستگی عاطفی ناسالم یا دروغهایی که به دلیل رابطه به آنها اعتقاد داشتید، دست بکشید. سپس از خدا بخواهید گناهان و انتخابهای اشتباه خود را در آن رابطه به شما نشان دهد. به طور خاص به آنها اعتراف کنید و از او طلب بخشش کنید.
از خدا بخواهید که به خاطر گناهانتان، اندوهی خدایی به شما عطا کند. به گناهانی که خدا برای شما آشکار کرده است فکر کنید. از خود بپرسید: «آیا من به خاطر عواقب گناهم غمگین هستم، یا به این دلیل که گناه من خدا را غمگین میکند و بر مشارکت من با او و دیگران تأثیر گذاشته است؟» از روح القدس بخواهید که به شما کمک کند تا گناه خود را از دیدگاه او ببینید و قلبی واقعاً شکسته و پشیمان به شما عطا کند.
روز دوازدهم - از خدا بخواهید قلبتان را نرم کند
شاید زمانی بوده که هرگز قلبت را سنگ توصیف نکرده باشی.
با این حال، یکی از نشانههای سنگدلی این است که میتوانیم گناه، رنج و نابودی معنوی را ببینیم، بدون اینکه عمیقاً تحت تأثیر قرار بگیریم.
ما میتوانیم گناه خود را بدون سوگواری برای اینکه چگونه خدا را غمگین میکند، تشخیص دهیم. میتوانیم وضعیت خانوادههایمان را بدون فریاد زدن برای ترمیم ببینیم. میتوانیم به رنجهای اطرافمان نگاه کنیم و به روز خود ادامه دهیم، گویی هیچ اتفاقی نیفتاده است.
خدا وعده داد:
«دلی تازه به شما خواهم داد و روحی تازه در اندرونتان خواهم نهاد؛ و دل سنگی را از پیکرتان دور کرده، دلی گوشتی به شما خواهم داد.» — حزقیال ۳۶:۲۶
یک قلب مهربان فقط متوجه نمیشود؛ بلکه احساس هم میکند.
چه چیزی قلب شما را عمیقاً میشکند؟ چه بیعدالتی، رنج یا وضعیت روحی شما را به گریه یا خشمی بجا میاندازد؟ این واکنشها ممکن است ناحیهای را نشان دهد که قلب شما هنوز در آن حساس است.
وقتی فکر کردن به چیزی دردناک میشود، فوراً روی برنگردان. در حضور خدا بمان. بگذار روحالقدس آنچه را که احساس میکند به تو نشان دهد. از او بخواه که دلسوزی عیسی را به تو عطا کند، کسی که جمعیت را دید و بر آنها دلسوزی کرد زیرا آنها مانند گوسفندان بدون چوپان پریشان و پراکنده بودند (متی ۹:۳۶).
یک قلب مهربان به دعای حقیقی منجر میشود. یک قلب مهربان به توبه واقعی منجر میشود. یک قلب مهربان نه تنها به این دلیل که میخواهیم شرایطمان بهبود یابد، بلکه به این دلیل که دیگر نمیتوانیم زندگی را بدون کمال نیت او بپذیریم، به جستجوی خدا میپردازد.
توبه با روبرو شدن با حقیقت آغاز میشود
ما نمیتوانیم از چیزی که از تشخیص آن امتناع میکنیم توبه کنیم. به همین دلیل است که توبه واقعی مستلزم صداقت است. ما باید از مقایسه خود با دیگران، دفاع از رفتار خود، سرزنش اطرافیانمان یا فرض اینکه هر پیامی در مورد توبه برای شخص دیگری در نظر گرفته شده است، دست برداریم.
عیسی به ما هشدار داد که به پر کاهی که در چشم دیگری است توجه نکنیم و از چوب توی چشم خودمان غافل نشویم (متی ۷: ۳-۵). وقتی درباره توبه میخوانیم، اولین فکری که نباید بکنیم این باشد که همسر، کشیش، کلیسا یا ملت ما باید آن را بشنوند.
اولین دعای ما باید این باشد:
«خداوندا، مرا تفتیش کن.»
داوود دعا کرد:
«ای خدا، مرا تفتیش کن و دل مرا بشناس؛ مرا بیازما و افکار پریشانم را بشناس؛ و ببین آیا در من راه بدی هست، و مرا به راه جاودانی هدایت فرما.» - مزمور ۱۳٩: ٢٣-٢۴
ما نمیتوانیم قلبهای خودمان را جستجو کنیم. ما به خداوند نیاز داریم تا آن را جستجو کند و با ما صحبت کند.
قبل از اینکه در جای دیگران بایستیم، ابتدا باید از گناهان خودمان توبه کنیم.
کلام خدا پیش از آنکه به پیامی تبدیل شود که برای دیگران به کار میبریم، باید به آینهای تبدیل شود (یعقوب ۱:۲۲-۲۵).
آن را اعمال کنید
اگر فرزند دارید یا داشتهاید، امروز آنها را به همراه سایر اعضای خانواده ببخشید. احساسات منفی، ترسها و دروغهای مرتبط با این وقایع را کنار بگذارید.
از خدا بخواهید که به شما نشان دهد چه کاری انجام دادهاید که به فرزندانتان و سایر اعضای خانوادهتان آسیب رسانده است، و بخشش او را دریافت کنید. از احساس گناه، سرزنش، شرم یا سایر احساساتی که نسبت به خودتان داشتهاید، دست بکشید.
از خدا بخواهید که قلب شما را تفتیش کند و آن را دوباره نرم کند. چند دقیقه در حضور او آرام باشید، مزمور ۱۳٩: ٢٣-٢۴ را دعا کنید و بپرسید: «خداوندا، قلب من در کجا نسبت به تو سخت شده است، نسبت به گناه خودم، یا نسبت به رنج و وضعیت معنوی دیگران؟» به این فکر نکنید که شخص دیگری باید چه چیزی را تغییر دهد. آنچه را که خدا در مورد شما آشکار میکند بنویسید، به طور خاص در صورت لزوم توبه کنید و از او بخواهید که هر بخش از سختی را با قلبی جایگزین کند که آنچه او احساس میکند را احساس کند و با اطاعت پاسخ دهد.
روز سیزدهم - توبه به قلب میرسد
مزمور ۲۴ از کسانی که میتوانند از کوه خداوند بالا بروند، به عنوان افرادی با «دستهای پاک و قلبهای خالص» یاد میکند.
دستهای پاک به رفتار بیرونی ما - اعمال، کلمات، روابط، معاملات مالی و رفتار قابل مشاهده ما - اشاره دارند. یک قلب پاک به اعماق بیشتری نفوذ میکند. این شامل انگیزهها، آرزوها، افکار، قضاوتها، جاهطلبیها، تلخیها، حسادتها، غرور و عدم بخشش ما میشود.
عیسی گفت:
«زیرا از درون، از دل مردم، افکار پلید، اعمال نامشروع جنسی، دزدی، قتل، زنا، طمع، شرارت، فریب، رفتار ناشایست، حسادت، تهمت، غرور و حماقت سرچشمه میگیرد.»—مرقس ۷:۲۱-۲۲
ممکن است از رسوایی آشکار اجتناب کنیم و در عین حال غرور خود را حفظ کنیم. ممکن است در کلیسا حاضر شویم و از بخشیدن امتناع کنیم. ممکن است در مورد احیای روحانی صحبت کنیم، در حالی که نسبت به خدمت دیگری حسادت ورزیم. ممکن است در ملاء عام عبادت کنیم، در حالی که در خلوت عاشق شهرت، پول، آسایش یا تأیید مردم باشیم.
توبه کتاب مقدس نه تنها موارد زیر را میطلبد:
«چه کار اشتباهی انجام دادهام؟»
همچنین میپرسد:
«اجازه دادم چه چیزی در قلبم زندگی کند؟»
خداوند حقیقت را در اعماق وجودش میخواهد (مزمور ۵۱:۶).
توبه واقعی ثمر میدهد
یحیی تعمید دهنده گفت:
«پس ثمرهای مطابق توبه بیاورید.»—متی ۳:۸
توبه از قلب شروع میشود، اما در نهایت آشکار میشود.
وقتی واقعاً توبه میکنیم، شروع به انتخابهای متفاوتی میکنیم. شاید لازم باشد از کسی بخواهیم ما را ببخشد، کسی را که به ما آسیب رسانده ببخشد، دروغی را اصلاح کند، آنچه را که از ما گرفته شده پس بدهد، به یک رابطه گناهآلود پایان دهد، نحوه استفاده از پول را تغییر دهد یا چیزی را که دائماً ما را به سمت سازش سوق میدهد، حذف کند.
زکی این را نشان داد وقتی که پیشنهاد داد تا به کسانی که از آنها کلاهبرداری کرده بود، غرامت بدهد. اعمال او رستگاری را به ارمغان نیاورد؛ آنها نشان دادند که ملاقات او با عیسی قلبش را تغییر داده است (لوقا ۱۹: ۸-۹).
این اعمال، بخشش را به ارمغان نمیآورند. عیسی مسیح بهای کامل بخشش ما را بر روی صلیب پرداخت. اعمال ما به سادگی نشان میدهد که یک تغییر واقعی در قلب و مسیر ما رخ داده است.
توبه به این معنی نیست که دیگر هرگز با مشکل مواجه نخواهیم شد. بلکه به این معنی است که دیگر با گناه آشتی نمیکنیم.
آن را اعمال کنید
از خدا بخواهید دوستان دوران کودکی یا نوجوانی، معلمان، همکاران و روسایی را که داشتهاید و دارید و به شما آسیب رساندهاند، به شما یادآوری کند. فراموش نکنید که در هر اتفاق، آنها را به طور خاص ببخشید و از احساسات منفی خود دست بکشید.
بعد از اینکه بخشیدید، از خدا بخواهید که هم دستها و هم قلبتان را بررسی کند. نه تنها به آنچه انجام دادهاید، بلکه به آنچه اجازه دادهاید در درونتان باقی بماند نیز فکر کنید - غرور، حسادت، تلخی، نبخشیدن، امیال ناپاک، جاهطلبی خودخواهانه، پولپرستی، تمایل به شهرت یا هر چیز دیگری که منعکسکنندهی عیسی نیست. آنچه را که او آشکار میکند بنویسید و به طور خاص توبه کنید. سپس بپرسید: «توبه من چه ثمرهای باید داشته باشد؟» یک اقدام مشخص را که باید انجام دهید - طلب بخشش، درست کردن چیزی، پایان دادن به یک سازش، تغییر یک رفتار یا حذف چیزی که مرتباً شما را به گناه سوق میدهد - مشخص کنید و آن را انجام دهید.
روز چهاردهم - امید شگفتانگیز توبه
توبه پایان امید نیست. این دروازهای به سوی بازسازی است. خداوند ما را به بازگشت فرا نمیخواند چون میخواهد ما را طرد کند. او ما را فرا میخواند چون میخواهد با ما همراه باشد.
یوئیل او را اینگونه توصیف میکند:
«بخشنده و مهربان، دیرخشم، و سرشار از رحمت.»—یوئیل ۲:۱۳
هوشع نیز همین دعوت را میکند:
«بیایید به سوی خداوند بازگردیم. زیرا او ما را دریده است، اما ما را شفا خواهد داد. او ما را زخمی کرده است، اما ما را پانسمان خواهد کرد.» - هوشع ۶:۱
وقتی توبه میکنیم، خدا ما را میبخشد، پاک میکند، ترمیم میکند، گرسنگی معنوی را تجدید میکند، قلبهای سخت را نرم میکند و از حضور خود طراوت و تازگی میآورد. قلب توبه، شکست ما نیست. قلب توبه، رحمت خداست.
بخشش و توبه یک سبک زندگی است
بخشش و توبه چیزهایی نیستند که فقط وقتی اتفاق بزرگی میافتد به آنها عمل کنیم؛ آنها باید به سبک زندگی هر پیرو عیسی تبدیل شوند. در طول زندگی، مردم ما را ناامید میکنند، ما را بد میفهمند و گاهی اوقات ما را عمیقاً زخمی میکنند - و ما نیز اشتباه میکنیم، به دیگران آسیب میرسانیم و علیه خدا گناه میکنیم. نباید اجازه دهیم که رنجشها، تلخیها یا گناهان اعتراف نشده در قلبهایمان انباشته شوند. در عوض، یاد میگیریم که حسابهای کوتاهی با خدا و دیگران: وقتی آسیب میبینیم سریع ببخشیم و وقتی روح القدس آشکار میکند که گناه کردهایم، سریع توبه کنیم. این به معنای رها کردن کسانی است که ما را رنجاندهاند، امتناع از پرورش کینه، فروتنی در هنگام اشتباه، درخواست بخشش در صورت لزوم و تغییر جهت خود در اطاعت از خدا است. بخشش قلب ما را از آنچه دیگران با ما کردهاند، پاک نگه میدارد، در حالی که توبه قلب ما را در برابر خدا به خاطر آنچه انجام دادهایم، پاک نگه میدارد. همانطور که اینها به یک روش زندگی روزمره تبدیل میشوند، قلبهای ما لطیف، فروتن و به طور فزایندهای مانند عیسی باقی میمانند.
آن را اعمال کنید
از خدا بخواهید افرادی را که در کلیسا به شما آسیب رساندهاند - کشیشان، رهبران خدمت، برادران یا خواهران در مسیح، یا حتی کل کلیسا یا خدمت - به یادتان بیاورد. کارهای خاصی را که آنها انجام دادهاند، گفتهاند، انجام ندادهاند یا نگفتهاند و شما را رنجانده، ناامید، طرد شده، خیانت کرده، نادیده گرفته یا آزرده خاطر کردهاند، بنویسید. هر فرد را به طور خاص برای هر تخلف ببخشید و او را از آنچه که فکر میکنید به شما بدهکار است، رها کنید. از هرگونه تلخی، کینه، خشم، قضاوت، طرد، بیاعتمادی یا عدم بخشش که در قلب شما باقی مانده است، دست بکشید. سپس از خدا بخواهید که واکنشها یا نگرشهای گناهآلود شما را نسبت به آنها به شما نشان دهد، در صورت لزوم توبه کنید و از او بخواهید که عشق و پاکی را در قلب شما نسبت به بدن خود بازگرداند.
از خدا بخواهید که شما را به خاطر هر کاری که انجام دادهاید و به افرادی که بخشیدهاید آسیب رسانده یا عواقب منفی ایجاد کرده است، ببخشد. از خداوند بخواهید که به شما یا هر برادر یا خواهر دیگری در مسیح که ممکن است به او آسیب رسانده باشید، یادآوری کند.
دعای توبه
عیسی، من صادقانه و فروتنانه به حضور تو میآیم. قلبم را جستجو کن و هر چیزی را که بهانه کردهام، پنهان کردهام، کوچک شمردهام یا در تشخیص آن کوتاهی کردهام، آشکار کن. قلبم را دوباره نرم کن. کمکم کن تا گناهم را همانطور که تو میبینی ببینم و آنچه را که تو در مورد زندگیام، خانوادهام، کلیسای تو و کسانی که رنج میبرند، احساس میکنم. نمیخواهم صرفاً لباسهایم را پاره کنم یا یک واکنش عاطفی موقت داشته باشم. به من فیض عطا کن تا قلبم را پاره کنم. چنان تغییر عمیق و واقعی در درونم ایجاد کن که نتوانم به راحتی به آنچه تو را غمگین کرده است، برگردم. آنچه را که تو آشکار کردهای اعتراف میکنم و بخشش و پاکی را که تو از طریق صلیب برای من خریدهای، دریافت میکنم. به من فیض عطا کن تا هر تغییر لازم را انجام دهم. به من نشان بده چه کسی را باید ببخشم، از چه کسی باید طلب بخشش کنم، چه چیزی را باید حذف کنم و چه چیزی را باید اطاعت کنم. عشق اولم را به من بازگردان. قلبی پاک در من بیافرین و روحی استوار در درونم تازه کن (مزمور ۵۱:۱۰). بگذار زندگی من عشق، تقدس، فروتنی و حقیقت تو را آشکار کند. من به سوی تو، عیسی، بازمیگردم. تو زندگی من، سهم من و بزرگترین پاداش من هستی. آمین.
لحظهای به گذشته نگاه کنید. خدا این هفته چه کاری در قلب شما انجام داده است؟ او چه چیزی را در شما آشکار کرده، تغییر داده، حذف کرده، ترمیم کرده یا بیدار کرده است؟
خداوند را برای آنچه آغاز کرده است شکر کنید. شکرگزاری به ما کمک میکند تا کار او را تشخیص دهیم و جلالی را که شایسته اوست به او بدهیم (مزمور ۹۲: ۱-۲؛ مزمور ۱۰۳: ۱-۵؛ اول تسالونیکیان ۵: ۱۸).
شهادت خود را با ما در میان بگذارید! ما دوست داریم بشنویم که عیسی در زندگی شما چه میکند و وفاداری او را با شما جشن بگیریم، و ما با قدرت شهادت خود پیروز میشویم (مزمور ۶۶:۱۶؛ مکاشفه ۱۲:۱۱).
شهادت خود را اینجا به اشتراک بگذارید: https://globalconsecration.org/testimony
راههای دیگر:
