احیای شخصی را تجربه کنید
وقتی مردم کلمه «احیای روحانی» را میشنوند، اغلب شهری پر از جمعیت، اجتماعات بزرگ یا ملتی را تصور میکنند که توسط قدرت خدا متزلزل شده است. این درست است، اما این اولین قدم نیست. احیا در یک استادیوم آغاز نمیشود. احیای کتاب مقدس در یک قلب واحد آغاز میشود. قبل از اینکه بتوانیم احیا را در خانوادهها، کلیساها یا ملتهای خود ببینیم، باید شخصاً- با من و شما که با تمام قلبهایمان به سوی خداوند بازمیگردیم. اگر آتش در فرد شعلهور نشود، نمیتواند به جامعه سرایت کند.
در این مقاله، ما به طور خلاصه به چیستی احیا میپردازیم و در درجه اول در مورد چگونگی داشتن احیای شخصی بحث خواهیم کرد، اما به احیای شرکتی نیز اشاره خواهیم کرد .
یکی از بهترین و سریعترین راهها برای تجربه احیای شخصی، خانوادگی و جمعی، شرکت در ۲۱ روز تقدیس به همراه گروهی از مؤمنان است. برای درک عمیقتر موضوع احیا، اینجا بیشتر بخوانید.
احیا چه چیزی نیست؟
احیا مجموعهای از جلسات، کنفرانسها یا کنسرتها و غیره نیست.
احیا صرفاً یک احساس نیست. اشک، هیجان یا احساس شور و اشتیاق ممکن است با آن همراه باشد، اما احیا بسیار عمیقتر از یک حال و هوای گذرا است.
احیا برای دنیای بیرون اولویت ندارد. بسیاری فکر میکنند احیا یعنی توبهی گناهکاران در تعداد زیاد، اما اولین کار احیا همیشه در قوم خدا است. این زمانی است که کلیسای او بیدار میشود.
احیا چیزی نیست که ما بتوانیم آن را بسازیم. این محصول موسیقی بهتر، موعظه بهتر یا برنامههای بهتر نیست.
احیا زمانی نیست که معجزات، شفاها یا نشانهها و شگفتیها آشکار شوند.
تعریف احیای کتاب مقدس
احیاها از نظر دامنه، ماهیت و تأثیرشان بسیار متفاوت هستند - از احیای یک قلب واحد گرفته تا بیدار کردن کل ملتها. با این حال، ما میخواهیم از نظر کتاب مقدس تعریف کنیم که به نظر ما احیای واقعی چیست، زیرا نظرات و باورهای زیادی در مورد این موضوع وجود دارد.
به طور سنتی، بسیاری از کلیساها احیا، بیداری یا اقدامات خدا را به طرق مختلف تعریف کردهاند (مثلاً افزایش نوکیشان جدید، معجزات، رشد کلیسا و غیره). ما معتقدیم که بخش عمدهای از آنچه کلیسا احیا نامیده است، به طور دقیقتر به عنوان ثمره گروهی از مؤمنان که احیا شدهاند، توصیف میشود.
اگرچه خود کلمه «احیا» به صراحت در کتاب مقدس ذکر نشده است، اما مفهوم آن به وضوح وجود دارد. خداوند این مفهوم را در سراسر عهد عتیق و جدید با استفاده از کلماتی مانند «احیا کردن»، «بیدار شدن»، «بازگشتن»، «احیاء کردن» و «برخاستن» در آیاتی مانند مزمور ۸۵، مزمور ۸۰ و اشعیا ۶۰ بیان و آشکار میکند.
«ای تو که خوابیدهای، بیدار شو و از میان مردگان برخیز، و مسیح بر تو خواهد تابید.» (افسسیان ۵:۱۴)
این حقایق ریشه در سراسر کتاب مقدس دارند و در درجه اول مربوط به عشق، رابطه و اطاعت قوم خدا با او هستند.
احیا: چیزی بیش از یک رویداد یا قدرت، یک شخص است
بالاتر از همه، احیا یک شخص است -خود مسیح. این وحی مسیح و تجلی حضور او توسط پدر از طریق روح القدس است. پدر هیچ کاری را جدا از پسرش انجام نمیدهد و به کسی نمیدهد. مسیح تنها راه برای داشتن هر چیزی، از جمله احیا است (یوحنا ۱۴:۶).
از نظر تاریخی، وقتی کلیسا یا شخصی منحرف شده است - مرتد شده، عشق اول خود را رها کرده، به کارهای خود گرایش پیدا کرده، گناهکار، مذهبی، از نظر اعتقادی منحرف، خودمحور، متمرکز بر رفاه و همسو با جهان شده است - پدر با آشکار کردن دوباره مسیح پاسخ میدهد. کلیسای اولیه را در نظر بگیرید، کمی پس از مرگ و رستاخیز مسیح. همانطور که این مسائل شروع به آشکار شدن کردند، پدر به یوحنای رسول الهام بخشید تا کتاب یوحنا را بنویسد و مسیح را دوباره به کلیسا آشکار کند.
احیای عهد جدید
قلب تپندهی احیا، پدر از طریق روحالقدس است که پسرش را آشکار میکند و ما را به سادگی و مرکزیت مسیح بازمیگرداند! ثمرهی این امر، افزایش چشمگیر حضور، عشق، صمیمیت، اطاعت و تقدس خواهد بود. احیا همچنین بازگشت به مسیحیت عادی است - به آنچه عهد جدید هر مؤمنی را به زندگی در آن فرا میخواند. در کتاب اعمال رسولان، کلیسا در سادگی، فداکاری، تقدس، عشق و قدرت گام برمیداشت. احیا چیزی خارقالعاده نیست، بلکه صرفاً احیای چیزی است که خدا همیشه قصد داشت عادی باشد.
این زمانی است که عیسی دوباره عشق اول ما میشود (مکاشفه ۲:۴). این زمانی است که قلبهای ما با شور و اشتیاق تازه برای حضور او، کلام او و مأموریت او بر روی زمین میسوزد. احیا، شادی را در جایی که خشکی وجود داشت، امید را در جایی که دلسردی وجود داشت، و عشق را در جایی که سردی وجود داشت، بازمیگرداند. این مربوط به مذهب نیست، بلکه مربوط به رابطه است - بازگشت به گام برداشتن نزدیک با پدرمان.
چگونه خداوند احیا را آزاد میکند
ما معتقدیم که هرگز نمیتوانیم خدا را در یک چارچوب قرار دهیم. او میتواند هر زمان، هر کجا و هر طور که بخواهد، احیای روحانی را آزاد کند. اما او الگوهایی دارد، همیشه کلام خود را محقق میکند و دیروز، امروز و تا ابد همان است (عبرانیان ۱۳:۸). او تصمیم گرفته است که بدون مشارکت با قوم خود، هیچ کاری روی زمین انجام ندهد. کسی باید در این شکاف بایستد، شفاعت کند، فریاد بزند و از او اطاعت کند.
ما نمیگوییم که معتقدیم میتوانیم احیاگری کنیم یا خدا را دستکاری کنیم. با این حال، کتاب مقدس به روشنی بیان میکند که اگر توبه کنیم، اطاعت کنیم و آنچه را که خدا میخواهد انجام دهیم، او آنچه را که در کلامش وعده داده است، محقق خواهد کرد!
برای مثال، در عهد عتیق، فقط خدا میتوانست آتش را بر روی قربانگاه آزاد کند، هرچند که اراده و زمان انجام آن در اختیار او بود. او آتش را نمیفرستاد تا زمانی که کاهنان و انبیا آنچه را که او خواسته بود بر روی قربانگاه قرار دهند. هنگامی که خدا آتش را آزاد میکرد، کاهنان نیز مسئول مراقبت از آن آتش و جلوگیری از خاموش شدن آن بودند. آیا ممکن است که ما منتظر خدا برای احیا باشیم، اما او در واقع منتظر است که ما توبه کنیم و وظیفه خود را انجام دهیم؟ آیا ممکن است که هرگز قصد او برای پایان احیا نبوده باشد، بلکه به این دلیل پایان یافته باشد که ما بر آنچه او آزاد کرده بود، نظارت نکردیم؟
هدف از احیا
هدف اصلی احیا، بازگشت به عشق اول، مرکزیت و سادگی مسیح - مسیحیت واقعی - است! با اذعان به اینکه جدا از مسیح، ما نمیتوانیم هیچ کاری انجام دهیم. پدر هیچ کاری را جدا از پسرش انجام نمیدهد، نمیدهد یا رها نمیکند. وقتی پادشاهی و مسیحیت را در مورد آموزهها، اصول، سنتها، اعمال یا رویدادهایی جدا از مسیح میسازیم، به دین تبدیل میشود، زیرا از قدرت خودمان ناشی میشود، چیزی که عیسی با آن مخالف است. این منجر به نوعی خداپرستی میشود که توسط جسم تولید میشود و قدرت را انکار میکند، به همین دلیل است که پولس گفت:
«زیرا تصمیم گرفتم در میان شما چیزی جز عیسی مسیح و او را مصلوب ندانم.» (اول قرنتیان ۲:۲)
مسیح و صلیب، قدرت انجیل هستند
وقتی نیاز خود را به احیا اعلام میکنیم، اذعان میکنیم که در خواب و از نظر روحانی مردهایم، که باید بیدار شویم و برخیزیم، تا کلام خدا و نیت اولیه پدر برای خانوادهاش و عروس مسیح را زنده کنیم و آشکار سازیم. احیا ابتدا برای مسیحیان است. هنگامی که بدن مسیح احیا شد، ما به احیای دگرگونکننده و گرویدنهای جمعی روی میآوریم. پادشاهی خدا از طریق ما تجلی مییابد و هر بخش از جامعه را دگرگون میکند.
«خب، چطور میتوانم احیای شخصی را تجربه کنم؟»
دعوت عیسی در مکاشفه ۳
در مکاشفه ۲: ۴-۵، عیسی با کلماتی که امروزه نیز به گوش ما میرسد، با کلیسای افسس صحبت میکند: «اما این ایراد را بر تو دارم که محبت اولیهات را ترک کردهای. پس به یاد آور که از کجا سقوط کردهای. توبه کن و اعمالی را که در ابتدا انجام میدادی، به جا آور.» این کلمات به ما یادآوری میکنند که احیا فقط مربوط به ملتها نیست - بلکه شخصاً، از نهانگاه قلب، آغاز میشود.
عیسی ما را فرا میخواند که:
به یاد داشته باشید - «چیزهای گذشته را از قدیم به یاد آورید، زیرا من خدا هستم و دیگری نیست.» (اشعیا ۴۶:۹)
توبه کنید - «پس توبه کنید و بازگشت کنید تا گناهانتان پاک شود و اوقات استراحت از حضور خداوند فرا رسد.» (اعمال رسولان ۳:۱۹)
به کارهای نخستین بازگردید – «مرا خواهید طلبید و چون مرا با تمامی دل خود بجویید، مرا خواهید یافت.» (ارمیا ۲۹:۱۳)
احیا با جمعیت شروع نمیشود؛ با یک نفر - شما - آغاز میشود. عیسی گفت که به کارهای نخستین بازگردید (مکاشفه ۲:۵).
فکر کنید: وقتی برای او میسوختید چه میکردید؟ آیا بیشتر دعا میکردید؟ آیا ساعتها در کلام خدا وقت میگذراندید؟ آیا با جسارت بیشتری عیسی را با دیگران در میان میگذاشتید؟ احیا به سادگی انجام دوباره آن کارهای اولیه است - اما این بار با عشق و درک عمیقتر.
و شاید هرگز آن تجربه «عشق اول» را نداشته باشید. اشکالی ندارد - امروز بهترین زمان برای شروع است. خدا آماده است تا چیزی کاملاً جدید را در شما شعلهور کند.
گامهای عملی برای تجربه احیای شخصی
۱. سریع و خالصانه توبه کنید
نگذارید گناه ادامه یابد. فوراً اعتراف کنید و برگردید. توبه، قلب را نرم و پذیرای خدا نگه میدارد.
«اگر به گناهان خود اعتراف کنیم، او امین و عادل است تا گناهان ما را بیامرزد و ما را از هر ناراستی پاک سازد.» (اول یوحنا ۱:۹)
«غیور باش و توبه کن.» (مکاشفه ۳:۱۹)
احیای روحانی همیشه با توبه! توبه با اعتراف به گناه و درخواست بخشش یکسان نیست؛ اما شامل این موارد میشود. با این حال، توبه واقعی زمانی است که ما از گناه به سوی خدا روی میآوریم! ما غم و اندوه خدایی داریم و به لطف خدا انتخاب میکنیم که دیگر هرگز مرتکب همان گناه نشویم.
ما باید از تمام گناهان شناخته شده توبه کنیم و از خداوند بخواهیم که گناهان پنهان را به ما نشان دهد. به عنوان مثال: نبخشیدن، نافرمانی از آنچه او در کلامش به ما گفته است، و شخصاً. یکی از رایجترین گناهانی که اکثر مؤمنان آن را تشخیص نمیدهند، گناه دوست داشتن و دوست بودن با جهان است. وقتی این کار را میکنیم، نمیتوانیم عشق و حضور او را احساس کنیم. ما دشمن خدا میشویم و اکنون او با ما مخالفت میکند تا زمانی که توبه کنیم.
«دنیا و آنچه در دنیاست را دوست نداشته باشید. اگر کسی دنیا را دوست داشته باشد، محبت پدر در او نیست.» (اول یوحنا ۲:۱۵-۱۷)
«ای زناکاران! آیا نمیدانید که دوستی با دنیا دشمنی با خداست؟ پس هر که میخواهد دوست دنیا باشد، خود را دشمن خدا میسازد.» (یعقوب ۴:۴)
تست - آیا دنیا را دوست دارید؟
آیا بیشتر وقت آزاد، پول اضافی و افکارتان را صرف دنیا میکنید تا او و پادشاهیاش... مثال: آیا بیشتر از زمانی که با عیسی میگذرانید، با تلفن، کامپیوتر یا تلویزیون خود برای سرگرمی وقت میگذرانید؟ وقتی پول اضافی دارید، آیا آن را به یتیمان و فقرا میدهید، یا چیزی از دنیا میخرید که ضروری نیست؟ در طول روز به چه چیزی فکر میکنید و در مورد آن رویاپردازی میکنید - عیسی، کلام او و پادشاهیاش، یا چیزهای دنیا؟ اگر هر یک از این کارها را انجام میدهید، پس عاشق دنیا هستید و با آن دوست هستید و باید توبه کنید!
۲. تشخیص دهید که چقدر فقیر هستید
«خوشا به حال مسکینان در روح، زیرا پادشاهی آسمان از آن ایشان است. خوشا به حال ماتمزدگان، زیرا ایشان تسلی خواهند یافت.» (متی ۵:۳-۴)
فقیر بودن در روح به معنای تشخیص وضعیت واقعی- اینکه ما ثروتمند نیستیم، بلکه در واقع فقیر هستیم. ما این کار را با نگاه کردن به آنچه خدا به ما وعده داده است، به دلیل کار تمام شده صلیب، و اینکه ما خود را آشکار نمیکنیم، انجام میدهیم.
ما همچنین به رابطه با خدا و نحوه استفاده خدا از مردان و زنان دیگر در کتاب مقدس، افراد دیگر در تاریخ، افراد دیگر در حوزه ما و در سراسر جهان نگاه میکنیم. سپس زندگی خود را با همه این افراد مقایسه میکنیم.
وقتی این کار را انجام دهیم، واقعاً خواهیم دید که در مقایسه با دیگران چقدر فقیر هستیم، زیرا خداوند به هیچ وجه بین افراد تبعیض قائل نمیشود و هر آنچه در کلام اوست برای ماست. وقتی ببینیم که واقعاً چقدر فقیر هستیم، این باعث میشود که برای او بیشتر سوگواری کنیم. او با بخشیدن و آشکار کردن آنچه که برای آن سوگواری میکنیم، ما را تسلی میدهد.
۳. روزه گرفتن برای دنیا و گرسنگی برای خدا
هر چیزی را که به شما لذت میدهد (رسانههای اجتماعی، فیلمها، خریدهای غیرضروری، بازیهای ویدیویی و غیره) از دنیا روزه بگیرید، حتی اگر گناه محسوب نشود.
درست مانند گرسنگی جسمی، اگر دائماً غذاهای ناسالم بخوریم، برای آنچه برای ما خوب است گرسنه نخواهیم ماند. وقتی از لذتهای دنیا روزه میگیریم، گرسنگی ما برای خدا افزایش مییابد و سپس طعم آن را میچشیم و میبینیم که او خوب است. اشتهای ما تغییر میکند و دیگر چیزهای دنیا را بیشتر از او نمیخواهیم.
صادقانه دعا کن: «پروردگارا، من تو و اراده تو را برای زندگیام بیش از هر چیز دیگری میخواهم.» خداوند همیشه به قلب گرسنه پاسخ میدهد
«خوشا به حال گرسنگان و تشنگان عدالت، زیرا ایشان سیر خواهند شد.» (متی ۵:۶)
۴. خوردن روزانه کلام او
کتاب مقدس فقط دستورالعمل یا آموزه نیست؛ بلکه صدای خداست. این شخص مسیح است. به آرامی بخوانید، در طول روز مراقبه کنید، از آنچه میخوانید اطاعت کنید و بگذارید زندگی شما را متحول کند.
«کلام تو چراغی برای پاهای من و نوری برای راه من است.» (مزمور ۱۱۹:۱۰۵)
«انسان نه تنها به نان زیست میکند، بلکه به هر کلامی که از دهان خدا صادر شود.» (متی ۴:۴)
۵. دعا کنید
دعا یک گفتگو و رفاقت با پدر آسمانیتان است. آن را پیچیده نکنید - با او همانطور صحبت کنید که یک فرزند با والدین مهربانش صحبت میکند.
«پیوسته دعا کنید.» (اول تسالونیکیان ۵:۱۷)
۶. پرستش از صمیم قلب
نه تنها در مراسم، بلکه هر روز، سرود بخوانید، شکرگزاری کنید و او را پرستش کنید. احیای روحانی زمانی پایدار است که ما در پرستش زندگی کنیم.
«خدا روح است و هر که او را میپرستد، باید به روح و راستی بپرستد.» (یوحنا ۴:۲۴)
«پس بیایید پیوسته به وسیلهٔ او قربانیِ ستایش را به خدا تقدیم کنیم.» (عبرانیان ۱۳:۱۵)
دعا برای احیای شخصی:
«خداوند عیسی، به یاد دارم زمانی را که برای اولین بار تو را دوست داشتم. مرا به خاطر سرد شدنم ببخش. توبه میکنم و با تمام قلبم به سوی تو باز میگردم. شادی حضورت را به من بازگردان. کمکم کن تا در کلام، دعا و پرستش تو گام بردارم. بگذار زندگی من شعلهای از عشق به تو باشد. آمین.»
به ۲۱ روز تقدیس بپیوندید
به هزاران پیرو عیسی که خواهان احیای او هستند، بپیوندید
۲۱ روز توبه، دعا، وحدت و تقدیس از ۱۱ سپتامبر تا ۱ اکتبر ۲۰۲۶.
این تاریخها را در تقویم خود کنار بگذارید و برای دریافت مطالب لازم ثبت نام کنید.
نشانههای احیا - چگونه میتوانید بفهمید که در حال احیا هستید؟
عشق به عیسی و پدر افزایش مییابد
او بزرگترین لذت و گنج شما میشود. او واقعاً به چیزی تبدیل میشود که ما بیش از هر چیز دیگری آرزویش را داریم و میخواهیم. ما زمان بسیار بیشتری را در خلوت و تنهایی با او خواهیم گذراند. «در آسمان چه کسی را جز تو دارم؟ و در زمین چیزی جز تو نمیخواهم.» (مزمور ۷۳:۲۵)
حضور او افزایش مییابد و شادی جدیدی وجود دارد.
در حضور او شادی کامل است. وقتی عشق رشد میکند، ثمره آن اطاعت خواهد بود. او گفت: «اگر مرا دوست دارید، احکام مرا نگه دارید.» (یوحنا ۱۴:۱۵)
کلام برای تو زنده میشود
شما کتاب مقدس را با درک و شادی جدیدی میخوانید و در واقع با عیسی مسیح روبرو میشوید. «کشف کلام تو نور میبخشد و سادهلوحان را فهم میبخشد.» (مزمور ۱۱۹:۱۳۰)
دعا طبیعی میشود
شما میخواهید در طول روز با خدا صحبت کنید. «در دعا مداومت داشته باشید و در آن با شکرگزاری بیدار باشید.» (کولسیان ۴:۲)
تقدس جذاب میشود
شما میخواهید پاک زندگی کنید و او را خشنود سازید. «بلکه چنانکه آن که شما را خوانده است، مقدس است، شما نیز در تمام رفتار خود مقدس باشید.» (اول پطرس ۱:۱۵)
عشق به مردم عمیقتر میشود
شما به راحتی میبخشید، به سرعت درخواست بخشش میکنید، با شادی خدمت میکنید و با جسارت عیسی را به اشتراک میگذارید. «به این وسیله همه مردم خواهند فهمید که شما شاگردان من هستید، اگر به یکدیگر محبت داشته باشید.» (یوحنا ۱۳:۳۵)
هر زمان که میبینید حضور او یا هر بخشی از همراهی شما با خداوند کاهش مییابد، ولرم میشوید. در آنجا نمانید! (آنچه را که داشتید) به یاد آورید، توبه کنید و بازگردید!
احیا زندگی را بینقص نمیکند، اما رنج، آزمایشها و امتحانات دیگر مانند قبل بر ما تأثیر نمیگذارد. در میان هر موقعیتی، قدرت، شادی، آرامش و تجدید صمیمیت با خدا را به ما میدهد.
هرگز به داشتههایت قانع نباش! آنچه میتوانیم در خدا داشته باشیم، پایانی ندارد! اراده او این است که تو از اکنون تا ابد، از جلالی به جلال دیگر ارتقا یابی.
«و همه ما، با چهرهای بینقاب، جلال خداوند را میبینیم و از جلالی به جلال دیگر، به همان تصویر تبدیل میشویم. زیرا این از جانب خداوند که روح است، میآید.» (دوم قرنتیان ۳:۱۸)
